عجیبترین، شاید هم مضحکترین ترکیب، ترکیب ما دوتاست. (به خاطر امکان بروز پشیمانی بابت نوشتن و نشر دادن، ادامه مطلب رمزگذاری شده)

ذهنم شلوغه. نگرانم. و نمیدونم چطوری باید خودمو آروم کنم. برای همین الان بعد مدتها دوباره اومدم سراغ این روش یعنی نوشتن به وقت ناآرومی!اومدم مدرسه برای جلسه با معلم کلاس اول. دیروز به عنوان معلم توی همین کلاسا نشسته بودم و امروز به عنوان ولی. و حالا استرسم از اونچه که بود برای شروع مدرسهها، بازم بیشتر شد!از طرفی کارهای نکردهی خودم مونده. چیزایی که دقیقا مربوط به مدرسه و کلاسه (از دورههایی که باید گوش کنم یا بخونم تا برنامهریزی برای روز و هفتهی اول مهر) از طرف دیگه باید چیزایی که برای کلاس بچهها (و خودم!) لازمه رو تهیه کنم. و از طرف دیگه هنوز هم نمیدونم همراه خواهرماینا راهی پیادهروی اربعین بشم یا نه... یعنی چیزی که اونهمه دلم میخواست که جور بشه، حالا که هم همسفر و هم وسیلهی رفتن جور شده، دچار شک شدم...مطمئن نیستم تنها گذاشتن حدود ده روزهی بچهها با پدرشون کار درستی هست یا نه...همهی اینا اضافه میشه به اینکه اگر برم، بعد از برگشتن فقط دو هفته تا شروع مدرسه میمونه. و برای تهیهی لوازم التحریر و آمادهکردن کارای خودم برای شروع کلاسا زمان زیادی ندارم. از همه بیشتر از همون دورهی طولانی آفلاینی که خریدم و کامل گوش نکردمه که میترسم! باید جزوههای پارسالم رو هم مرور کنم. احساس میکنم خالیام و نمیدونم روز اول چیا باید بگم یا چهکار باید بکنم! باید همهی صحبتای خانم طیبی توی جلسات تابستون پارسال رو مرور کنم...جلسهی دیروز با اولیا هم مزید بر علت شده برای این اضطراب! چون کلی چیز یادداشت کرده بودم که بگم و درنهایت باز هم بخشیش موند... این جور وقتا احساس میکنم به اندازه کافی تمرین نداشتم (که نداشتم!)حالا باید تصمیم بگیرم که توی این یکی دو روز تا رسیدن خواهرم یک س